سه شنبه - 2018 نوامبر 13 - 5 ربيع الاول 1440 - 22 آبان 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 189262
تاریخ انتشار : 3 شهریور 1393 11:14
تعداد بازدید : 126

تحقیق پایانی- مدرسه علمیه زهرای اطهر(سلام الله علیها)

بررسی وجوه ذکر در آِیات وروایات

بانک جامع تحقیقات پایانی (پایان نامه سطح دو (کارشناسی)) طلاب حوزه علمیه خواهران استان تهران مدرسه علمیه زهرای اطهر (سلام الله علیها)

بانک جامع تحقیقات پایانی (پایان نامه سطح دو (کارشناسی)) طلاب حوزه علمیه خواهران استان تهران

مدرسه علمیه زهرای اطهر (سلام الله علیها)

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی

بررسی وجوه ذکر در آیات و روایات

1393

محبوبه معاذاللهی

فائزه سادات خردمند

محمد روحی

ذکر، ذاکر، غفلت، ذکر لفظی، ذکر قلبی، ذکر عملی

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده

 

پژوهش حاضر به بررسی وجوه و اقسام ذکر از دیدگاه آیات الهی و روایات ائمه هدی پرداخته است. یکی از راه های رسیدن به قرب الهی، ذکر و یاد خداست که انسان با توجه تام به خداوند و مداومت بر آن به باری تعالی انس گرفته و دل و قلب را جلاء داده و انسان مؤمن را به درجات عالی می رساند. از آنجایی که ذکر در فرامین الهی به عنوان حقیقتی عظیم به اهل ایمان توصیه شده و همچنین ذکر برای روح و جان انسان همچون آب و غذا است برای تن، لذا عدم توجه به آن موجب معضلاتی در انسان همچون غفلت و بی توجهی به پیام های الهی و هشدارهای قرآن و بی خبری از هدف غایی آفرینش و رها ساختن خود از هر قید و بندی می شود و به تدریج انسان را در دام رذائل اخلاقی گرفتار می کند. از این جهت، ریشه ی تمام سقوط های معنوی و لغزش های اخلاقی را باید در غفلت و فراموشی از یاد خداوند جستجو کرد. ذکر به معنای حاضر و ناظر دانستن پروردگار در تمامی لحظات و شئونات زندگی بشر است و یاد کردن او در همه ی احوال و عرصه های زندگی است تا انگیزه و واکنش مناسب برای آزمایش الهی فراموش نگردد. برای ذکر تقسیم بندی های گوناگونی برشمرده اند که از جمله ی آن، ذکر لفظی و لسانی به معنای ادا کردن کلمات و اورادی برای تسبیح و تمجید پروردگار است بوده و ذکر لفظی انواعی همچون ذکر جلی، خفی، قلیل، کثیر، دائم را شامل می شود و ذکر قلبی که همان تفکر و توجه قلبی به سوی آیات و نشانه های پروردگار است و ذکر عملی که غرق شدن اعضا و جوارح در تکالیف الهی می باشد. البته از نظر مفهوم، این سه از هم جدا بوده ولی در مقام مصداق، میان ذکر قلبی و عملی ارتباط نزدیکی برقرار است. همچنین جریان داشتن ذکر و یاد خداوند در عرصه های مختلف زندگی مثل حالت عادی، حالت مصیبت و حالت مواجهه با حلال و حرام الهی نیز مطرح می شود. پس ذکر الله آن توجه دائمی و همیشگی به آیات و نشانه های صنع پروردگار و نگاه عمیق به آثار او که نعمت های الهی را یادآوری می کند، است و غبار غفلت را از قلب می زداید و نه تنها اعضای بدن را مشغول تسبیح باری تعالی می کند، بلکه با خشیتی که در دل ایجاد می کند، انسان اجرای فرامین الهی را سرلوحه ی زندگی خویش قرار داده و سر تسلیم در برابر اوامر و نواهی الهی فرود می آورد و از آنجایی که ذکر موجب نزول رحمت الهی می شود، پس رحمت الهی بصیرت، سعادت و غفران الهی را برای ذاکر واقعی به ارمغان خواهد آورد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :